Luc Joosten (a.s.r.): 'Gebulder uit het Witte Huis? Kijk eens naar de langetermijnrisico's'

Het recente gebulder uit het Witte Huis heeft blootgelegd dat de duurzaamheidsambities van vele beleggers minder oprecht zijn dan gehoopt. Maar volgens Luc Joosten van a.s.r. is dat niet zo slim van de conservatieve vastgoedsector, die meer oog mag krijgen voor risico's. De natte vingerwerk-benadering snoert daarbij financiële critici echt niet de mond, schrijft hij in deze column voor VJ.

Duurzaamheid en het genereren van positieve impact met beleggingen is in velerlei opzichten een hot topic. Niet alleen in positief opzicht, maar het is tegenwoordig ook een onderwerp waaraan vingers gebrand kunnen worden in de bestuurskamers van institutionele beleggers zoals pensioenfondsen en verzekeraars. Waar maatschappelijk verantwoord beleggingsbeleid tot voor kort de wind behoorlijk in de rug had, heeft de tweede termijn van Trump voor klimaatverandering gezorgd in de beleggingswereld. Door daadwerkelijke klimaatverandering en de oorzaken daarvan te ontkennen welteverstaan, met als gevolg dat de duurzaamheidsambities van vele (vaak Angelsaksische) vermogensbeheerders en beleggers minder oprecht bleken dan gehoopt. Dat politieke druk en principiële standpunten vaak moeilijk te verenigen zijn was al enige tijd bekend, maar ook economische wetmatigheden worden in dit debat genegeerd.

De meest gehoorde reden van voorgenoemde ommezwaai is dat investeren in duurzaamheid en focus op het genereren van positieve impact niet tot de kerndoelstellingen van institutionele beleggers behoort. Primaire doelstelling is het maximaliseren van financiële rendementen voor de achterliggende deelnemers, zo luidt althans de stelling. Dat meer genoten wordt van een goed pensioen in een leefbare wereld trekt dergelijke sympathisanten waarschijnlijk niet over de streep, maar harde financiële argumenten zouden toch moeten beklijven. Dat maatschappelijk verantwoordde investeringen rendement kosten is immers veelal een dogma. Uiteraard is er onderscheid tussen goede en slechte investeringen, maar dat lijkt me niet exclusief voorbehouden aan beleggingen die naast financieel ook maatschappelijke betekenis hebben.

Risico en rendement
Een onderwerp wat ik structureel mis in deze discussie is dat risico en rendement onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Natuurlijk kan het zo zijn dat een duurzame of impact belegging een lager rendement genereert vergeleken met meer reguliere alternatieven. Dit wil echter niet per definitie zeggen dat het daarom vanuit financieel oogpunt een minder goede investering is. Daarvoor moet ook het risicoprofiel in ogenschouw worden genomen. Het economische principe is immers helder: indien het verwachte rendement het vereiste rendement overstijgt, wordt voldoende gecompenseerd voor genomen risico’s en wordt vanuit financieel oogpunt een verstandige investering gedaan. Vervolgens is het aan beleggingsstrategen om op portefeuilleniveau de juiste assetmix samen te stellen om te voldoen aan overkoepelende doelstellingen zoals het uitbetalen van geambieerde pensioenen binnen een weloverwogen risicohouding.

En wat heeft dit alles met vastgoed te maken zult u denken? Heel eenvoudig, vastgoed heeft in de basis alles in zich om invulling te geven aan duurzaamheidsambities van beleggers en positief gegenereerde impact tastbaar en daarmee herkenbaar te maken. Denk hierbij niet alleen aan verduurzaming van bestaand vastgoed, maar bijvoorbeeld ook aan beleggen in zorgvastgoed, gemeenschapsprojecten en betaalbare huisvesting. Echter, om investeringen vanuit financieel oogpunt te rechtvaardigen dient de sector aan beleggers beter inzicht te geven in het risicoprofiel van duurzame en overige impact-gerelateerde businesscases. Waar voorlopende beleggers op basis van morele en vooral kwalitatieve overtuigingen nog overtuigd konden worden om kapitaal ter beschikking te stellen, is harde data noodzakelijk om de grote meute in beweging te krijgen. Meer duidelijkheid scheppen in gelopen risico’s is sowieso een aandachtspunt in de conservatieve vastgoedsector, zeker in vergelijking met andere beleggingscategorieën. Risicofactoren worden regelmatig met de natte vinger benaderd en het moge duidelijk zijn dat dit niet genoeg is om financiële critici de mond te snoeren.

Get out of the kitchen
Duurzame en impact-gedreven beleggingen zijn een enorme kans voor de vastgoedsector. De aandacht voor dergelijke investeringen is blijvend en zal in de toekomst alleen maar verder toenemen, ongeacht het recente gebulder vanuit het Witte Huis. Hierop inzetten door lange termijnbeleggers past niet alleen binnen maatschappelijk verantwoord, maar ook financieel verstandig beleggingsbeleid. Een rechte rug en vuurvaste vingers zijn hierbij voor bestuurders wel een vereiste. 'If you can’t stand the heat, get out of the kitchen', zei president Harry S. Truman ooit. Dergelijke standvastigheid zou zijn verre opvolger Donald J. Trump toch moeten aanspreken.